ماه من غصه نخور زندگی جزر و مد داره

دنیامون یه عالمه ادم خوب و بد داره    

   ماه من غصه نخور زندگی خوب داره و زشت

خدا رو چه دیدی شاید فردامون باشه بهشت    

   ماه من غصه نخور پنجرمون بازه هنوز

باغچمون غرق گلای عاشق و نازه هنوز    

   ماه من غصه نخور ماها که تب نمی کنند

ماها که از ادما کمک طلب نمی کنند    

   ماه من غصه نخور شمعدونیا صورتی اند

دلایی که بشکنند چون عاشقند قیمتی اند    

   ماه من غصه نخور کم کم داره بارون میاد

توی عاشقی باید نترسید از کم و زیاد    

   ماه من غصه نخور خاطره هامون کودکند

توی این بازی یه وقتایی دلا عروسکند    

   ماه من غصه نخور گلا میاند عیادتت

به نتیجه میرسه اخر یه روزی عبادتت    

   ماه من غصه نخور خیلیا تنهاند مث ما

خیلیا با زخمای زندگی اشناند مث ما    

   ماه من غصه نخور زندگی بی غم نمیشه

اونی که غصه نداشته باشه ادم نمیشه    

   ماه من غصه نخور حافظ واست باز میکنم

شعراشو میخونم و تو رو مداوا میکنم    

   ماه من غصه نخور دنیا رو بسپار به خدا

هر دومون دعا کنیم تو هم جدا منم جدا    

*•((¯°•._.•  •._.•°¯))•*

چه میشد گر دل اشفته ی من به شهر چشم تو عادت نمی کرد

و ای کاش از نخست ان چشم هایت مرا اواره ی غربت نمی کرد

چه زیبا بود اگر مرغ نگاهت میان راز چشمان تو می ماند

تو می ماندی و او هم مثل یک کوچ ز باغ دیده ات هجرت نمی کرد

زمانی که تو رفتی پاکی یاس خلوص سبز گلدان را رها کرد

چه زیبا بود اگر از اولین گام نگاهت با دلم صحبت نمی کرد

تو پیش از انکه در دل پا گذاری تمام فالهایم رنگ غم داشت

ولی تو امدی و بعد از ان دل بدون چشم تو نیت نمی کرد

هجوم لحظه های بیقراری مرا تا عمق یک پرواز می برد

و جز با اسمان دیدگانت دلم با هیچ کس خلوت نمی کرد

نگاهم مثل یک مرغ مهاجر به دنبال نگاهت کوچ می کرد

بغیر از انتظارت قلب من را کسی این گونه بی طاقت نمی کرد

دلم از پشت یک تنهایی زرد نگاهش را به چشمان تو می دوخت

ولی قلب تو قدر یک گل سرخ مرا در کلبه اش دعوت نمی کرد

و حالا انتهای کوچه ی عشق منم با انتظاری مبهم و زرد

و ای کاش که جادوی نگاهت غزل های مرا غارت نمی کرد

   دوستت دارم